با تصرف کامل منطقه ارزگان که مرکز اصلی مقاومت قلمداد میشد، آخرین مرحله از قیامهای سه گانه مردم هزاره در برابر حکومت مرکزی با شکست مواجه گردید. امیر عبدالرحمان خان پادشاه افغانستان با بسیج ده ها هزار نیروی نظامی منظم و بومی از سراسر کشور، هجوم گسترده ئی را برای درهم شکستن این مقاومت کوهستانی سازماندهی کرده بود. در پی سقوط این مناطق، مجازاتهای جمعی بسیار سنگین از جمله غارت روستاها، مصادره وسیع زمینهای زراعتی و آواره گی هزاران خانواده به وقوع پیوست. این رویداد تلخ تاریخی که در منابع بعنوان یکی از خونینترین سرکوبهای داخلی یاد میشود، سبب ایجاد شکافهای عمیق اجتماعی در ساختار سیاسی آندوران گردید.