طبق ماده شانزدهم قانون اساسی سال ۲۰۰۴ افغانستان، زبانهای پشتو و دری زبانهای رسمی دولت شناخته شده اند و در کنار آن، سایر زبانها (مانند ازبکی، ترکمنی، بلوچی، پشه یی، نورستانی، پامیری و قرغزی) در مناطقی که اکثریت مردم به آنها تکلم میکنند، بعنوان زبان سوم رسمی (برای اداره و آموزش ابتدائی) جایگاه قانونی داشتند. اما از نظر حقوقی و اصطلاحشناسی قانون اساسی، تفکیک روشنی میان «زبان رسمی» و عنوان «زبان ملی» وجود داشت:۱. جایگاه اصطلاح «زبان ملی» در قانون اساسی ۲۰۰۴در متن قانون اساسی سال ۲۰۰۴ از اصطلاح «زبانهای رسمی» و «سایر زبانهای کشور» استفاده کرده است. با این حال، از نظر ادبی، فرهنگی و حقوق عمومی، تم...