شاه امان الله خان غازی اولین قانون اساسی تاریخ کشور را تحت عنوان "نظامنامه اساسی دولت علیه افغانستان" بصورت رسمی توشیح و نافذ نمود. این سند حقوقی تاریخی که در ۷۳ ماده و پسا تأیید در لویه جرگه بزرگ جلال آباد به چاپ رسید، تهدابگذار ساختار دولت مدرن و قانونمند در افغانستان شد. در این قانون اساسی برای نخستین بار مفاهیمی چون آزادیهای فردی، لغو برده داری، حقوق مساوی اتباع بدون تفکیک قومی و مذهبی، و آموزش اجباری برسمیت شناخته شدند. تفکیک قوا و ایجاد شورای دولت از دیگر ویژه گیهای بارز این نظامنامه بود که قدرت مطلق پادشاه را با چارچوبهای قانونی محدود میساخت. این اقدام اصلاحی با وجود مخالفتهای شدید قشر سنتی، گام بسیار بزرگی در جهت نوسازی ساختار سیاسی و اجتماعی کشور پنداشته میشد.