حنظله بادغیسی دیوان شعری داشته است که تنها پنج بیت از آن باقی مانده است. این آثار شامل دو قطعه و یک بیت مفرد است که توسط شاعرانی مانند نظامی عروضی و عوفی نقل شده اند. 

مهمترین آثار و ابیات منسوب به او عبارتند از:

۱. شعر حماسی و انگیزشی (نقل شده توسط نظامی عروضی)

این قطعه که مشهورترین اثر اوست، بر جسارت و طمع برای رسیدن به مقامات بزرگ تأکید دارد و بر زنده گی احمد بن عبدالله خجستانی (از امرای صفاریان) آنقدر تأثیر گذاشت که شغل خرکاری را رها کرده و به امارت رسید:

مهتری گر به کام شیر در است

شو خطر کن ز کام شیر بجوی

یا بزرگی و عز و نعمت و جاه

یا چو مردانت مرگ رویاروی 

۲. شعر عاشقانه (نقل شده توسط عوفی)

این قطعه که در لباب الالباب عوفی آمده، با زبانی ساده و تصویرسازیهای متضاد (آتش و سپند) عشق را توصیف میکند:

یارم سپند، گرچه بر آتش همیفکند

از بهر چشم، تا نرسد مر ورا گزند

او را سپند و آتش، ناید همیبه کار

با روی همچو آتش و با خال چون سپند 

۳. بیت مفرد

یک بیت دیگر نیز از او با مضمون شکایت از رقیب باقی مانده است:

کی سِپرَگی کشیدمی ز رقیب

گر بُدی یار مهربان با من 

سبک اشعار حنظله ساده، متین، فصیح و صریح توصیف شده و از نظر انسجام و پختگی زبان، شایسته مقایسه با درخشان ترین اشعار سده چهارم هجری است.