در بیستم جون سال ۱۹۵۲ تقویم مشترک، کار ساخت و تجهیز تعمیر نوین و توسعه یافتۀ فابریکه نساجی گلبهار در ولایت پروان تحت نظارت مستقیم عبدالمجید زابلی وزیر اقتصاد وقت و بنیان گذار بانک ملی افغانستان رسماً تکمیل و آماده بهره برداری گردید. این پروژه بزرگ صنعتی با هدف خودکفائی کشور در تولید پارچه های نخی و کاهش نیازمندی به واردات از خارج از کشور روی دست گرفته شده بود. محمد ظاهر شاه پادشاه وقت با فرستادن هیاتی دولتی از این دستاورد بزرگ تولیدی حمایت کرد که زمینه اشتغال را برای هزاران تن از کارگران و متخصصین داخلی فراهم ساخت. فابریکه نساجی گلبهار بعنوان یکی از مجهزترین و بزرگترین قطبهای صنعتی در منطقه، نقش کلیدی در رشد اقتصادی و دگرگونی بافت کارگری در حوزه شمالی کشور ایفا نمود. ماشین آلات این مرکز صنعتی از پیشرفته ترین تکنولوژیهای آلمانی آن زمان تامین شده بود.