در بیست و یکم جولای سال ۱۸۸۰ تقویم مشترک، قطعات نظامی ارتش هند بریتانوی تحت فرماندهی جنرال جیمز بوروز دستور حرکت نهائی را به سمت منطقه میوند صادر کردند. این تحرک نظامی به منظور جلوگیری از پیشروی سریع لشکر غازی محمد ایوب خان که از هرات به قصد آزادی قندهار آمده بود، صورت گرفت. اردو بریتانیا با جابجائی توپخانه سنگین و قوای سواره نظام تلاش ورزید تا خطوط مواصلاتی استراتژیک منطقه را تحت کنترل خود درآورد. اطلاعات نادرست استخبارات بریتانیا از تعداد و انگیزه بالائی نیروهای افغان سبب شد که قوای بوروز موقعیتهای آسیب پذیری را در دشت میوند انتخاب نمایند. این جابجائی نظامی مقدمه مستقیم یکی از بزرگترین شکستهای تاریخ امپراتوری بریتانیا در چند روز بعد گردید.