یونسکو در سال 1966 تأریخ پنجم اکتوبر را تحت عنوان روز جهانی معلم نامگذاری نموده است. ولی این روز در بسیاری از کشورها در روزهای متفاوتی جشن گرفته و برگزار میشود. قبلاًًً در افغانستان روز معلم به تأریخ سوم جوزا جشن گرفته میشد، اما بعد ازسال 2011 وزارت معارف اعلام کرده که بعد از این سیزدهم میزان مطابق 5 اکتوبر روز معلم خواهد بود. هدف از تجلیل این روز تکریم وسپاسگزاری از معلمین است که در عرصه های مختلف خدمات شایانی را انجام داده اند، زیرا همواره به خاطر داشته باشیم که بسیاری از مردان وزنان بزرگ، موفقیتهای چشمگیر خود را مرهون زحمات بی دریغ معلمان شان میدانند. طوریکه میدانیم رابطه شاگرد با معلّم یک رابطه باطنی و معنوی است. معلم و استاد را میتوان تنها مخلوقی دانست که با وجود همه جد و جهدش در بسیاری از برهه های زنده گی به چشم نمیخورد. اما زمانی که خود به زنده گی و سرنوشت ما نگاه میکنیم خواهیم دید که چقدر این شخصیت در زنده گی ما تأثیر داشته و چگونه شمع وجود خود را برای راه زنده گی ما به خرج داده است. بسیاری شاگردان و محصلان، معلمان و استادان را الگوی خود قرار میدهند. اگر چه اطفال قبلاًًً در محیط خانواده چیزهای اولی زنده گی و معلومات فراوانی را کسب مینمایند، راه و روشهای را آموخته و به بعضی امورهم عادت کرده و تا حدودی شخصیت شان شکل میگیرد. ولی هنوز شکل ثابت به خود نگرفته و تا حد زیادی قابل انعطاف و تغییر می‏باشد. اطفال و نوجوانان زمانی که از محیط خانواده خارج میشوند و بطور رسمی در اجتماع جدید یعنی مکتب و یا پوهنتون پا گذاشته و پذیرفته میشوند .آنگاه با مساعی معلم واستاد با جهان بیرون بیشتر آشنا میگردند. شاگردان و محصلان در این محیط جدید فرصت مییابد تا افکار، اندوخته‏ ها، روش و عادتهای گذشته‏ را مورد بازنگری قرار دهند و شخصیّت خویش را بسازند و تکمیل و تثبیت نمایند. شاگردان معلّم را شخصیتی محترم و ممتاز می‏دانند که او را در بزرگ شدن ، به استقلال ، آزادی فکری رسانیدن و بالاخره به عضویت رسمی جامعه داخل ساختن کمک و مساعدت مینماید. افغانستان وروز معلم و اما...، در افغانستان از سالیان متمادی بدینسو بنابر نبود معارف متوازن هم کیفیت وهم کمیت تعلیم وتحصیل در سطح مطلوب قرار نداشته است. اما صد افسوس که دیروز جهادیها و امروز طالبان نه تنها در فکر متوازن بودن معارف نیستند، بلکه مردم را به کفن کش قدیم دعا گوئی ومحتاج ساخته اند. در این دور متحجرانه نه معلم به دیده قدر نگریسته میشود ونه به شاگرد ومحصل حرمت قایل اند. استادان پوهنتون توهین میشوند، تحصیل کرده ها در بیست سال گذشته تحقیرشده اند وحتی وزیر تحصیلات عالی آموزشهای پائین مدرسه یی را نسبت به تحصیلات اکادمیک ترجیح داده وبارها گفته که از تحصیلات گذشته " نباید انتظاری داشت" زیرا "به درد نمیخورد " این گفته ها خشم استادان و عکس العمل تند تحصیلکرده ها را برانگیخت، همچنان سرپرست وزارت معارف مسدود ماندن مکاتب دخترانه را خواست مردم عنوان کرد، درحالی که فردای آن موسپیدان، عالمان دین ومردم از همان ولایت پکتیا ، ارزگان، زابل وکندهار برخاستند که ما خواهان بازگشائی مکاتب دخترانه میباشیم. ما میخواهیم که دختران ما از تحصیل بی بهره نمانند. به امید آن که وجدانها بیدار شده ، معلم ، مکتب و پوهنتون جایگاه اصلی خود را دریابد! آموز گاری ومعلمی پیشه وشغل نیست، بلکه عشق به میهن و آبادانی کشور است! معلمان و شاگردان افغانستان در اوضاع نورمال بنابر این روز معلم را به امید بهبود کمی و کیفی معارف مبارکباد گفته، برای معلمان گرامی این روز را خجسته میخواهیم.